Share |

Άρθρα με θέμα: "Όλες"

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ. 

ΕΙΝΑΙ Η (ΑΝΑ)ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Κάποιοι ευγενικοί άνθρωποι, με προσκάλεσαν σε μια συνάντηση, με θέμα αυτό που ζούμε. Επειδή μου είναι δύσκολο να παραβρεθώ, είπα να γράψω κάποιες σκέψεις μου. Μου ζήτησαν κι ένα βιογραφικό: 

Πληροφορήθηκα, όντας μακριά από την Κεφαλονιά, ότι γίνεται συζήτηση για την κατάργηση του αυτοδιοίκητου της Συναδελφικής Εκκλησίας της Ευαγγελίστριας-Αγ. Δημητρίου, στα Φαρακλάτα.  Και οι ανάστατοι συναδελφοί ενορίτες καλούν σε συνέλευση την Κυριακή.  

Με αφορμή την αναζωπύρωση,  αξίζει τον κόπο μία ιστορική αναδρομή.

Το ότι ένα τοπικό γεγονός μπορεί να αποτελέσει συμβολική απεικόνιση αυτού, που είναι η Ελλάδα σήμερα, θεωρείται κάτι το αποδεκτό. Σιχαίνομαι τις γενικεύσεις και την ισοπέδωση, που κατά κόρο διαπράττουν πολλοί και με κάθε αφορμή, γι’ αυτό θα διευκρινίσω  πως μιλάω για την Ελλάδα της πολιτικής.

Η ηρωική Αυγή ασχολείται με την ποίηση και την Ελληνική Επανάσταση.

Η εφηβεία και η πρώτη νιότη μου σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από τα χρόνια της απάνθρωπης δήθεν εθνικιστικής δικτατορίας στην Ελλάδα. Για όσους δεν θυμούνται είναι εκείνη που πούλησε την Κύπρο. 

Ο τρόπος μας τότε ήταν "Επανάσταση Λαέ" και το αίτημα "Λαοκρατία"(τόσα ξέραμε, τόσα λέγαμε, αλλά η ιστορία δεν διαγράφεται , ούτε κόβεται και ράβεται στα μέτρα κάθε νέας εποχής). 

Σε τοποθετημένους στην αντικαθεστωτική πλευρά της πολιτικής, έκαμα το ερώτημα:

«Ποιο είναι το κακό με τον “Παιδαγωγικό Κώδικα Δημοκρατικού Ανθρωπισμού”»;

Δεν έλαβα απάντηση. Έψαξα και στο διαδίκτυο για συλλογή απαντήσεων. Τα επικριτικά σχόλια, εστίαζαν σε γεγονότα που δεν υπάρχουν στο κείμενο. Στην πράξη, δια της σιωπής και της «επίκρισης», κανείς δεν αμφισβητεί το περιεχόμενο του «Κώδικα».

Οι καιροί θα ήταν ενδιαφέροντες, αν δεν ήταν τραγικοί. Και η τραγωδία είναι ταυτόχρονα κωμική και δραματική. Οι καιροί γίνονται τραγικοί εξ αιτίας μίας ελίτ ανθρώπων και μιας ελίτ ιδεολογιών,  όλων των ειδών και όλων των αποχρώσεων.

Σύμφωνα με κάποιες αφηγήσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις γίνονται για το καλό μας, μια και το κράτος ήταν και είναι πελατειακό, διεφθαρμένο, κομματικό κλπ και οι εταιρείες με τους «θεσμούς» τους μπορούν καλύτερα.  Δεν έχει καμία σημασία αν αυτό δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Αρκεί,  που το λένε, ενορχηστρωμένα, χιλιάδες έγκριτοι και αποκτά οπαδούς. Ας δούμε, λοιπόν, την πραγματικότητα της διαχείρισης της ζωής  μας από εταιρείες, με ένα παράδειγμα.

Ήταν Μάης του 2009, όταν άφησα στο γραφείο σας το «Νυστέρι», που είχε για προμετωπίδα τη φράση «έντυπο ριζοσπαστικής έκφρασης». Δεν σας ξανάφερα άλλο, γιατί μου είχατε πει ότι «δεν είναι πολύ ριζοσπαστικό». Είχε για κύριο τίτλο: «Τράπεζες, οι ιδιοκτήτες του χρήματος». Δεν θα σας πω ότι θεωρούσατε «ριζοσπαστικό» το να υπηρετείτε πολιτικές των ιδιοκτητών του χρήματος, γιατί είμαι βέβαιος ότι, τότε, δεν φανταζόσασταν τη δική σας συνέχεια. 

Τούτο το κείμενο γράφεται τη στιγμή που βρίσκεται σε κορύφωση η σύγκρουση στους δρόμους της Γαλλίας – κι όχι μόνο του Παρισιού.

            Προφανώς, είμαι με τους ανθρώπους που μάχονται τον αυταρχισμό της ολιγαρχίας και προσδοκώ νίκη του λαού σε κάθε γωνιά της γης.

             Πειράζει που δεν τη βλέπω;

Αυτό είναι το εκκαθαριστικό ενός άνεργου.

Επειδή κάποιος μπορεί να μη βλέπει την εικόνα καθαρά, έχουμε και λέμε:  

Λίγο πολύ της ίδιας υφής άνθρωποι προσκαλούν σε πορεία, εκδήλωση, συγκέντρωση, οργάνωση, κόμμα ή απόκομμα. Είναι οι εκπαιδευμένοι σε μεθόδους, συμπεριφορές και τρόπους, προερχόμενους από την εσπερία. Όπως τότε μιμήθηκαν την Ισπανία, τώρα μιμούνται τη Γαλλία. Μόνο που τότε το πλήθος ήρθε και το έδιωξαν.

Με την καθοδήγηση ποιών(;), οι αγρότες έκλειναν δρόμους σε συμπολίτες τους. Η κυβέρνηση παρείχε την πολιτική και υλική υποστήριξη της στους «αγωνιζόμενους», εκδίδοντας ανακοινώσεις συμπαράστασης και θέτοντας στη διάθεση των μπλόκων την αστυνομία.

            Οι επώνυμοι ψηφοφόροι των Μνημονίων έβγαλαν αναμνηστικές φωτογραφίες στα «μπλόκα».

ΑΓΡΟΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ;

Δεν ξέρω τι γίνεται αλλού, αλλά στο δικό μου τόπο έτσι γίνεται. 

Πρώτα απ’ όλα, δεν θάρθουν, γιατί αυτά τα πράγματα είναι δύσκολα. Θέλουν κόπο και θυσίες, που οι «επαναστάτες» δεν είναι διατεθειμένοι να κάμουν.

            Δεύτερο, γιατί τα μυαλά είναι καμένα από το σύνολο των παραδειγμάτων και υποδείξεων, που εμφανίζονται ως δρόμοι επανάστασης και απελευθέρωσης.

(Θα καταλάβετε, διαβάζοντας, γιατί τούτη η επιστολή έχει ονοματεπώνυμο). 

Ζούμε μέρες Δυτικής Κατοχής. Η διαφορές από την τελευταία Κατοχή της Ελλάδας είναι ότι τότε υπήρχε Κατοχική Κυβέρνηση και η κατοχή επεβλήθη στρατιωτικά, ενώ τώρα υπάρχει, εκτός από Κατοχική Κυβέρνηση, Κατοχικό Κοινοβούλιο και η κατοχή επεβλήθη, μέσω των τραπεζών, του ιδιωτικού χρήματος και του χρέους.

Με πόνο ψυχής, αλλά και αίσθημα ευθύνης, βάζει αυτόν τον τίτλο ένας άνθρωπος του δρόμου, άνεργος και υπό έξωση από το σπίτι του -ένας άνθρωπος, που δεν θα τα παρατήσει ούτε τώρα. Μπορεί, ως τώρα, να έχω χάσει μάχες, όμως, ούτε καλλιεργώ την ηττοπάθεια, ούτε αποδέχομαι την ήττα. 

Όποιος λέει ότι υπάρχει νομική λύση στα "κόκκινα δάνεια" ή είναι απατεώνας ή είναι αφελής, (για να μην πούμε "ηλίθιος"). 
Όποιος περιμένει σωτηρία, από μια κυβέρνηση, που επιτρέπει στην ιδιωτική ΤτΕ να νομοθετεί και να απαιτεί δήλωση νομιμοφροσύνης και πιστοποιητικό συνεργασιμότητας, από τους μη έχοντες, πείτε εσείς τι είναι. 

ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ